Gelukkig hebben we de foto's nog...

In januari 2005 werd ik door Theo Inniger gevraagd om een foto te maken van het interieur van het theater. Het Speelhuis is altijd erg enthousiast geweest over de foto. Hij heeft een aantal jaren op de cover gestaan van de Speelhuisbrochure en in augustus van vorig jaar hebben we hem gebruikt op ansichtkaarten die we voor het Speelhuis hebben gemaakt. Ook op de website van Har Sanders wordt de foto getoond. Door de brand die het Speelhuis afgelopen donderdag in de as heeft gelegd is de foto nu weer bijzonder actueel. Met het auteursrecht wordt hierbij niet altijd even zorgvuldig omgegaan. Gelukkig zijn er ook nog positieve uitzonderingen. Daarom kwam de foto vandaag weer uit het archief. Een goede reden om hem op mijn blog te zetten.

Speelhuis in brand

Om 19:24 krijg ik een gesproken Sms op mijn telefoon. "Het Speelhuis staat in de fik". Plotseling komt de fotojournalist in me boven. Dus camera om de nek en er naar toe gesneld. Hier het resultaat.

Kader van Lohuizens pelgrimstocht door Amerika "Via PanAm"

Kadir van Lohuizen is al een heel eind onderweg. Maar dat doet niets af aan de bezienswaardigheid van zijn project. Sterker nog die wordt alleen maar mooier. Van Lohuizen heeft al veel zeer mooie documentaire projecten op zijn naam staan. Zijn project Panam kun je volgen op zijn blog en ook heeft hij een App ontwikkeld voor de IPad die te krijgen is via de Apple AppStore. Voor het Via PanAm project reist Van Lohuizen over een afstand van 28.000 kilometer en door achttien landen. Zijn belevenissen en ontmoetingen legt hij vast in mooie zwartwit fotografie met af en toe wat kleur. Wat me ook erg aanspreekt in dit project is dat van Lohuizen zich niet neerlegt bij de neerwaartse spiraal waarin de markt voor documentaire fotografie zich bevindt. Hij gaat via de nieuwe media op zoek is naar nieuwe manieren om zijn kwaliteitsfotografie aan de man te brengen. Zeer de moeite waard.
viapanam.org/viapanam/blogs
Of bekijk in de App Store:
Via PanAm
Paradox.nl
Categorie: Foto en video

Toeval.

Ik hou van toeval. Daarom geef ik toeval in mijn fotografie graag de ruimte. Dit leidt in de studio soms vaak tot het nodige rumoer. Het lijkt één grote chaos. Ouders verlaten wanhopig de studio. Hoe moet dat goed komen? Als ze dan het resultaat zien van al die chaos zijn ze blij verrast.

Oeverlangen aan de Maas van John Lambrichts

Gisteren stond er in de Volkskrant een recensie van het fotoproject dat de Maastrichtse fotograaf John Lambrichts de afgelopen drie jaar heeft gemaakt.

OEVERLANGEN AAN DE MAAS

Op zijn website schrijft hij zelf over dit project:

" Oeverlangen aan de Maas is het resultaat van de vele mijmertochten die ik de afgelopen drie jaar maakte langs beide zijden van de snel veranderende Grensmaas. De foto’s vormen een ode aan de rivier en aan de geboortegrond van de omwonenden. Ze houden een sfeer vast die aan het verdwijnen is of ze roepen die juist weer op.
De Maas maakte als kind al indruk op me als natuurlijke barrière naar het buitenland België. Met mijn moeder ging ik zwemmen in de Maas bij Meers en met mijn vader, een fanatiek sportvisser, ging ik er later vissen. Tijdens beide activiteiten werd mijn fantasie geprikkeld door de overkant, die vooral bij hoogwater in de winter heel ver leek ...
('Oeverlangen aan de Maas' is een fictief dorp aan de Grensmaas)"

Een fantastisch project. Prachtige melancholische zwartwit fotografie. Op de website van John Lambrichts kun je een indruk krijgen van zijn project en het bijbehorende boek bestellen.
http://www.johnlambrichts.nl/

Verstokte romantiek

Analoog of Digitaal? Twee vergelijkbare onvergelijkbaarheden. Als ik met de nieuwe generatie fotografen praat (digitaal opgevoed), of als ik de essentie van Photoshop probeer uit te leggen aan iemand die nog onbekend is met dit programma, dan merk ik dat voor mij analoog nog steeds het referentiepunt is. De lat waarlangs gemeten wordt. Logisch want ik ben fotografisch opgevoed in het analoge tijdperk. Als mensen Photoshop naar voren brengen als tool waarmee alle plooien gladgestreken kunnen worden dan voel ik een lichte opstandigheid. Wat Photoshop, gewoon goed fotograferen. Waarom al die rimpels wegwerken. Je bent wie je bent en fotograferen is toch het kaderen van ruimte en tijd. Maar heel stiekem maak ik toch ook dankbaar gebruik van al het goeds wat Photoshop te bieden heeft. Een jaar of twee geleden heb ik vanwege mijn romantisch gevoel weer een doka gemaakt. Ik heb er precies één avond in staan af te drukken. Wat een gedoe. Als ik nu een filmpje in de camera heb gehad dan is het ontwikkelen scannen en verder bewerken in Photoshop.

Op zoek naar....

Voor mijn serie over Helmonders ben ik op zoek naar een oud Helmonds echtpaar. Het liefst een paar waar zowel de man als de vrouw van origine Helmonders zijn en die nog niet in een bejaardenhuis wonen. Wie kent zo'n echtpaar en wil mij met hen in contact brengen.